Ριζίτιδα στον αυχένα: Αίτια & θεραπεία
Η ριζίτιδα αναφέρεται στον πόνο και σε άλλα συμπτώματα όπως μούδιασμα, μυρμήγκιασμα και αδυναμία που προκαλούνται από τον ερεθισμό ή τη φλεγμονή μιας νευρικής ρίζας στη σπονδυλική στήλη και κατά βάση στην αυχενική μοίρα αυτής. Τόσο η ριζίτιδα όσο και η ριζοπάθεια δε συνιστούν αυτοτελείς παθήσεις από μόνες τους, αλλά αντίθετα αναφέρονται στη συμπίεση της ρίζας ενός νεύρου στο νωτιαίο μυελό ή πλησίον του. Ριζίτιδα: ΑίτιαΗ ριζίτιδα στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης είναι συνήθως αποτέλεσμα συμπίεσης της νευρικής ρίζας στην περιοχή του αυχένα. Τα αίτια είναι πολλαπλά, με κυρίαρχο αιτιολογικό παράγοντα την εκφυλιστική δισκοπάθεια. Καθώς οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι χάνουν την περιεκτικότητά τους σε νερό και την ελαστικότητά τους με την πάροδο του χρόνου, μπορεί να διογκωθούν ή να συμβάλλουν στην εμφάνιση δισκοκήλης, ασκώντας επομένως πίεση στις γειτονικές νευρικές ρίζες. Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν: – Ανάπτυξη οστεόφυτων: Τα οστεόφυτα μπορούν να αναπτυχθούν ως αποτέλεσμα της οστεοαρθρίτιδας της σπονδυλικής στήλης, συμπιέζοντας έτσι τις ρίζες των νεύρων. – Στένωση σπονδυλικής στήλης: Η στένωση του σπονδυλικού σωλήνα μπορεί να οδηγήσει σε συμπίεση των νεύρων. – Τραύμα: Οι οξείς τραυματισμοί μπορεί να οδηγήσουν σε κατάγματα ή εξαρθρήματα που ασκούν με τη σειρά τους πίεση στις ρίζες των νεύρων. – Φλεγμονώδεις παθήσεις: Παθήσεις φλεγμονώδους αιτιολογίας όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα και η σπονδυλίτιδα μπορεί να προκαλέσουν φλεγμονή των δομών της σπονδυλικής στήλης, επηρεάζοντας τις ρίζες των νεύρων. – Λοιμώξεις: Σπάνια, λοιμώξεις στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης μπορεί να οδηγήσουν σε ριζίτιδα. Συμπτώματα ριζίτιδαςΗ πίεση ή ο ερεθισμός των νευρικών ριζών λόγω ριζίτιδας διαταράσσει τη φυσιολογική λειτουργία των νεύρων, οδηγώντας στην εκδήλωση δυσάρεστων συμπτωμάτων. Τα συμπτώματα της ριζίτιδας στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το ποια νευρική ρίζα συμπιέζεται, καθώς κάθε ρίζα αυχενικού νεύρου σχετίζεται με αισθητική και κινητική νεύρωση σε συγκεκριμένες περιοχές του λαιμού, των ώμων, των χεριών και της άκρας χείρας. Το πιο κοινό σύμπτωμα είναι ο πόνος, η ένταση του οποίου μπορεί να ποικίλλει. Ο πόνος μπορεί να ακτινοβολεί από το λαιμό έως τα δάχτυλα. Οι ασθενείς μπορεί επίσης να αισθανθούν κινητική αδυναμία ή αισθητηριακή παραισθησία στους ώμους, τα χέρια ή τις παλάμες. Τα συμπτώματα αυτά θέτουν σημαντικά εμπόδια στην εκτέλεση καθημερινών κινήσεων και δραστηριοτήτων. Επιλογές θεραπείας για τη ριζίτιδαΗ θεραπεία για τη ριζίτιδα στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης στοχεύει στην αποκατάσταση του υποκείμενου αιτιολογικού παράγοντα που την προκάλεσε. Σε πρώτη φάση, στους ασθενείς συνήθως συστήνεται συντηρητική θεραπεία, η οποία περιλαμβάνει μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ), κορτικοστεροειδή, μυοχαλαρωτικά για τη μείωση του πόνου και της φλεγμονής και φυσιοθεραπεία. Ωστόσο, εάν το πρόβλημα είναι εκτεταμένο και τα συμπτώματα δεν υποχωρούν, συχνά έχει ένδειξη η χειρουργική αποκατάσταση της υποκείμενης παθολογίας. Στις χειρουργικές επεμβάσεις που μπορούν να πραγματοποιηθούν για την αποκατάσταση της αυχενικής ριζίτιδας είναι η αντικατάσταση αυχενικού δίσκου, η πλήρως ενδοσκοπική δισκεκτομή, η μικροδισκεκτομή και η σπονδυλοδεσία. Ο Νευροχειρουργός Σπονδυλικής Στήλης Δρ. Παναγιώτης Κυριακόγγονας αντιμετωπίζει χειρουργικά την υποκείμενη πάθηση που προκάλεσε τη ριζίτιδα στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, με σκοπό την ανακούφιση από τα συμπτώματα και την ανάκτηση της ποιότητας ζωής του ασθενούς.
Ίλιγγος: Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί;
Ο ίλιγγος συχνά περιγράφεται ως ένα αίσθημα περιστροφής του ίδιου του ατόμου ή του περιβάλλοντος. Όπως γίνεται αντιληπτό, η κατάσταση αυτή διαταράσσει σημαντικά όχι μόνο την ισορροπία και τον προσανατολισμό του ατόμου, αλλά και τη δυνατότητα εκτέλεσης καθημερινών δραστηριοτήτων. Αιτίες ιλίγγουΟ ίλιγγος προκαλείται συχνά από προβλήματα στο αιθουσαίο σύστημα, το οποίο είναι μέρος του έσω αυτιού και είναι υπεύθυνο για τη διατήρηση της ισορροπίας και του προσανατολισμού στο χώρο. Οι πιο κοινές αιτίες ιλίγγου περιλαμβάνουν: – Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσεως ή απλώς ίλιγγος θέσεως: Ο ίλιγγος θέσεως είναι μια κατάσταση που προκαλείται από προβλήματα στο εσωτερικό του αυτιού, ειδικά στους λαβύρινθους που βοηθούν στον έλεγχο της ισορροπίας μέσω της αποστολής ερεθισμάτων στον εγκέφαλο. Οι λαβύρινθοι αποτελούνται από ημικυκλικούς σωλήνες με αισθητήρες για τον εντοπισμό των κινήσεων και της θέσης του κεφαλιού, ενσωματώνοντας επίσης μικροσκοπικούς κρυστάλλους ασβεστίου που λέγονται ωτόλιθοι ή ωτοκονία. Όταν αυτοί οι κρύσταλλοι αποκολληθούν, κινούνται ελεύθερα μέσα στα υγρά του εσωτερικού αυτιού και μπορούν να εισέλθουν στους ημικυκλικούς σωλήνες, προκαλώντας υπερβολική διέγερση και ίλιγγο κατά τις κινήσεις του κεφαλιού. – Νόσος Meniere: Πρόκειται για μια διαταραχή του εσωτερικού αυτιού που προκαλείται από συσσώρευση υγρού και μεταβαλλόμενη πίεση στο αυτί. Μπορεί να οδηγήσει σε επεισόδια ιλίγγου σε συνδυασμό με βαρηκοΐα και εμβοές. – Αιθουσαία νευρίτιδα ή λαβυρινθίτιδα: Αυτή η κατάσταση είναι το αποτέλεσμα μιας λοίμωξης που προκαλεί φλεγμονή γύρω από τα νεύρα που βοηθούν το σώμα να διατηρεί την ισορροπία του. Στις πιθανές αιτίες συγκαταλέγονται τέλος οι ημικρανίες, τυχόν τραυματισμοί στο κεφάλι ή τον αυχένα, ορισμένες παθήσεις του εγκεφάλου όπως το εγκεφαλικό επεισόδιο ή κάποιος όγκος, φάρμακα που προκαλούν βλάβη στο αυτί και η γήρανση. Συμπτώματα με τα οποία εκδηλώνεται ο ίλιγγοςΤο πρωταρχικό σύμπτωμα του ιλίγγου είναι η αίσθηση περιστροφής του ίδιου του ατόμου ή του περιβάλλοντος. Άλλα συμπτώματα που μπορεί να συνοδεύουν τον ίλιγγο περιλαμβάνουν: – Ναυτία ή έμετος. – Μη φυσιολογικές ή σπασμωδικές κινήσεις των ματιών (νυσταγμός). – Πονοκέφαλος. – Υπεριδρωσία. – Βουητό στα αυτιά (εμβοές) ή απώλεια ακοής. Τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν από λίγα λεπτά έως αρκετές ώρες ή περισσότερο και μπορεί να έρχονται και να φεύγουν. Επιλογές θεραπείας για τον ίλιγγοΗ θεραπεία για τον ίλιγγο εξαρτάται από την αιτία και τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων. Σε πρώτη φάση, μπορεί να εφαρμοστεί ένα είδος φυσικοθεραπείας που στοχεύει στην ενίσχυση του αιθουσαίου συστήματος. Εάν πρόκειται για ίλιγγο θέσεως, τότε μπορούν να πραγματοποιηθούν ειδικοί χειρισμοί αντιμετώπισης ιλίγγου θέσεως. Αυτοί περιλαμβάνουν έναν αριθμό ασκήσεων που αποσκοπούν στη μεταφορά και επανατοποθέτηση των ωτόλιθων, από τους ημικυκλικούς σωλήνες των λαβυρίνθων στην αρχική τους θέση. Επίσης, μπορεί να συνταγογραφηθούν φάρμακα για την ανακούφιση συμπτωμάτων όπως η ναυτία που σχετίζεται με τον ίλιγγο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, φάρμακα που μειώνουν τη συσσώρευση υγρών στο αυτί χρησιμοποιούνται για τη νόσο του Meniere. Ο ίλιγγος είναι μια πολύπλοκη πάθηση με διάφορες πιθανές αιτίες, η καθεμία εκ των οποίων υπαγορεύει και την κατάλληλη θεραπεία. Η ακριβής διάγνωση και η εφαρμογή προσαρμοσμένων σχεδίων θεραπείας είναι απαραίτητα για την αποτελεσματική διαχείριση του ιλίγγου και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών. Η Χειρουργός ΩΡΛ Δρ. Όλγα Παπαδοπούλου διαγιγνώσκει επιτυχώς την υποκείμενη αιτία που προκάλεσε τον ίλιγγο και προχωρά στη συνέχεια στην αποκατάστασή της.
Αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου: Θεραπευτικές στρατηγικές
Ο καρκίνος παχέος εντέρου αποτελεί μια σημαντική πρόκληση στον τομέα της χειρουργικής ογκολογίας, αντιπροσωπεύοντας έναν από τους πιο συχνά διαγνωσμένους καρκίνους παγκοσμίως. Ο καρκίνος αυτός ταξινομείται σε διάφορους τύπους, με το αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου να εμφανίζεται συχνότερα. Η μορφή αυτή καρκινώματος αντιπροσωπεύει μάλιστα πάνω από το 90% όλων των περιπτώσεων καρκίνου του παχέος εντέρου. Η σημασία του αδενοκαρκινώματος του παχέος εντέρου δεν έγκειται μόνο στον επιπολασμό του αλλά και στην πιθανή θνησιμότητα του, ιδιαίτερα εάν διαγνωστεί σε προχωρημένα στάδια. Ωστόσο, η έγκαιρη διάγνωση και η πρόληψη μέσω τακτικών εξετάσεων μπορεί να προλάβει πολλές δυσμενείς καταστάσεις. Τι είναι το αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου;Το αδενοκαρκίνωμα του παχέος εντέρου είναι ο πιο κοινός τύπος καρκινώματος που αναπτύσσεται στο συγκεκριμένο όργανο. Όπως προαναφέρθηκε, πάνω από το 90% των καρκινωμάτων του παχέος εντέρου είναι αδενοκαρκινώματα που προέρχονται από επιθηλιακά κύτταρα του βλεννογόνου του παχέος εντέρου. Συχνά ξεκινούν από την εσωτερική επένδυση του παχέος εντέρου και στη συνέχεια διηθούν σε άλλα στρώματα. Ο τύπος αυτός καρκινικού όγκου ξεκινά με τη μορφή προκαρκινικής βλάβης που ονομάζεται αδένωμα ή αδενωματώδης πολύποδας. Τα αδενώματα συνιστούν προκαρκινωματώδεις βλάβες οι οποίες αναμένεται να παρουσιάσουν κακοήθη εξαλλαγή σε διάστημα 5-10 ετών από την ανάπτυξή τους. Ο κίνδυνος για κακοήθη εξαλλαγή ενός αδενώματος είναι ανάλογος του μεγέθους του. Τα αδενώματα άνω των 2 εκ. παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο συνύπαρξης κακοήθειας. Να σημειωθεί ότι υπάρχουν κι άλλοι σπάνιοι τύποι καρκινωμάτων του παχέος εντέρου, όπως το λέμφωμα και το σάρκωμα. Υπάρχουν δύο λιγότερο συνηθισμένοι υποτύποι αδενοκαρκινωμάτων: – Το βλεννώδες αδενοκαρκίνωμα, το οποίο αποτελείται από περίπου 60 τοις εκατό βλέννα. Η βλέννα μπορεί να ωθήσει τα καρκινικά κύτταρα να εξαπλωθούν πιο γρήγορα και να γίνουν πιο επιθετικά από τα τυπικά αδενοκαρκινώματα. – Το αδενοκαρκίνωμα με κύτταρα δίκην σφραγιστήρος δακτυλίου, το οποίο ευθύνεται για λιγότερο από το 1 τοις εκατό όλων των περιστατικών καρκίνου του παχέος εντέρου. Ονομάστηκε για την εμφάνισή του στο μικροσκόπιο, το αδενοκαρκίνωμα με κύτταρα δίκην σφραγιστήρος είναι συνήθως επιθετικό και μπορεί να είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Αιτίες και παράγοντες κινδύνου Η ακριβής αιτία της εμφάνισης ενός αδενοκαρκινώματος του παχέος εντέρου, όπως και πολλών καρκίνων, είναι η συσσώρευση γενετικών μεταλλάξεων στο DNA των κυττάρων του παχέος εντέρου. Αυτές οι μεταλλάξεις προκαλούν ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κυττάρων, οδηγώντας στην ανάπτυξη κακοήθους όγκου. Στους παράγοντες κινδύνου συγκαταλέγονται: – Η προχωρημένη ηλικία: Ο κίνδυνος να εμφανιστεί ένα αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου αυξάνεται με την ηλικία (συνήθως άνω των 50 ετών). – Το ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του παχέος εντέρου ή πολύποδων. – Ορισμένα γενετικά σύνδρομα: όπως το σύνδρομο Lynch και η οικογενής αδενωματώδης πολυποδίαση. – Τυχόν ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες: Η αυξημένη κατανάλωση κόκκινου και επεξεργασμένου κρέατος και η μειωμένη κατανάλωση φυτικών ινών και νερού έχει συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου. – Ορισμένες συνήθειες: Η παχυσαρκία, η σωματική αδράνεια, το κάπνισμα και η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ αποτελούν επίσης γνωστούς παράγοντες κινδύνου. – Τυχόν χρόνιες φλεγμονώδεις ασθένειες που πλήττουν το παχύ έντερο: Ασθένειες όπως οι ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου (ελκώδης κολίτιδα και νόσος του Crohn) και η εκκολπωματίτιδα μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης αδενοκαρκινώματος του παχέος εντέρου. Συμπτώματα αδενοκαρκινώματος παχέος εντέρουΤα συμπτώματα που προκαλεί ένα αδενοκαρκίνωμα και γενικά οι τύποι καρκίνου του παχέος εντέρου είναι: – Αλλαγές στις συνήθειες του εντέρου, όπως διάρροια ή δυσκοιλιότητα, που διαρκούν περισσότερο από μερικές ημέρες. – Αιμορραγία από το ορθό ή αίμα στα κόπρανα. – Επίμονη κοιλιακή δυσφορία, όπως κράμπες, συσσώρευση αερίων ή πόνος. – Αίσθημα ατελούς κένωσης του εντέρου. – Αδυναμία ή κόπωση. – Ανεξήγητη απώλεια βάρους. Θεραπευτικές στρατηγικές για ένα αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρουΤο τρίπτυχο της αντιμετώπισης του καρκίνου του παχέος εντέρου περιλαμβάνει χειρουργική επέμβαση, χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία. Η μεμονωμένη εφαρμογή κάθε θεραπείας ή ο συνδυασμός τους επιλέγεται ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της κάθε περίπτωσης ξεχωριστά. Η κύρια θεραπεία για εντοπισμένο καρκίνο είναι η χειρουργική αφαίρεση του τμήματος του παχέος εντέρου στο οποίο εντοπίζεται ο όγκος. Για πιο προχωρημένα στάδια, η χειρουργική επέμβαση μπορεί επίσης να περιλαμβάνει λεμφαδενικό καθαρισμό. Ο Γενικός Χειρουργός στην Αθήνα Δρ. Βασίλειος Κοντοστόλης αντιμετωπίζει χειρουργικά ακόμη και ιδιαίτερα απαιτητικά περιστατικά καρκίνου του παχέος εντέρου. Η χημειοθεραπεία από την άλλη πλευρά εφαρμόζεται συχνά μετά από τη χειρουργική επέμβαση για την εξάλειψη τυχόν εναπομεινάντων καρκινικών κυττάρων ή πριν από χειρουργική επέμβαση για τη συρρίκνωση του όγκου ή των όγκων. Είναι επίσης η κύρια θεραπεία σε περιπτώσεις μεταστατικού καρκίνου. Τέλος, η ακτινοθεραπεία συνήθως διενεργείται παράλληλα με τη χημειοθεραπεία για τον ίδιο σκοπό, συχνότερα σε περιπτώσεις καρκίνου του ορθού.
Διάτρηση στομάχου: Πώς αντιμετωπίζεται;
Η διάτρηση στομάχου συνιστά μια σοβαρή και επείγουσα κατάσταση που απαιτεί άμεση αντιμετώπιση (συνηθέστερα χειρουργική), καθώς μπορεί να αποβεί μοιραία για τον ασθενή. Προκαλείται όταν σχηματίζεται μια μικρή οπή ή ρήξη στο γαστρικό τοίχωμα, η οποία επιτρέπει στα όξινα υγρά του στομάχου (ή ακόμα και σε τροφές, αν η διάτρηση συμβεί σύντομα μετά από γεύμα) να διαρρεύσουν στην κοιλιακή κοιλότητα, προκαλώντας περιτονίτιδα. Η περιτονίτιδα αποτελεί μια σοβαρή φλεγμονή των μεμβρανών που επενδύουν το κοιλιακό τοίχωμα και τα κοιλιακά όργανα. Η άμεση αντιμετώπιση της γαστρικής διάτρησης είναι ζωτικής σημασίας, καθώς η πάθηση μπορεί να καταστεί άκρως επικίνδυνη σε διαφορετική περίπτωση. Αίτια διάτρησης στομάχουΗ διάτρηση στομάχου μπορεί να προκληθεί εξαιτίας διαφόρων αιτίων, τραυματικών ή μη. Στα τραυματικά αίτια συγκαταλέγεται πρόκληση βλάβης στο τοίχωμα του στομάχου κατά τη διάρκεια κάποιας ενδοσκοπικής εξέτασης όπως η γαστροσκόπηση (πρόκειται για ακούσια διάτρηση) ή λόγω ατυχήματος (τροχαίο με αυτοκίνητο όπου η ζώνη ασφαλείας συμπιέζει απότομα τον στόμαχο ή τραυματισμός με αιχμηρό αντικείμενο, π.χ. μαχαίρι). Η κυρίαρχη αιτία μη τραυματικών διατρήσεων στομάχου από την άλλη πλευρά είναι το πεπτικό έλκος. Τα έλκη οφείλονται κυρίως σε χρόνια φλεγμονή από λοίμωξη, από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού ή παρατεταμένη χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (οξύ έλκος). Επίσης, η τυχαία ή σκόπιμη (π.χ. απόπειρα αυτοκτονίας) κατάποση οξέων ή αλκαλίων μπορεί να προκαλέσει σοβαρά χημικά εγκαύματα και διάβρωση του τοιχώματος του στομάχου. Τέλος, ορισμένες παθήσεις, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του στομάχου, του συνδρόμου Zollinger-Ellison (που αυξάνει την παραγωγή οξέος στομάχου), της νόσου του Crohn ή ενός όγκου που ενδέχεται να έχει διαβρωθεί, μπορεί επίσης να οδηγήσουν σε διάτρηση. Συμπτώματα που προκαλεί η διάτρηση στομάχουΤα συμπτώματα της διάτρησης του στομάχου μπορεί να ποικίλουν ανάλογα με την αιτία και τη σοβαρότητα της διάτρησης, αλλά σε αυτά γενικά συγκαταλέγονται: – Σοβαρός κοιλιακός πόνος, ο οποίος αρχικά είναι τοπικός κι εστιασμένος στο επιγάστριο, ενώ συχνά γίνεται πιο διάχυτος και έντονος καθώς αναπτύσσεται περιτονίτιδα.– Ακαμψία των κοιλιακών μυών και ευαισθησία της κοιλιάς στην σύσπαση λόγω ερεθισμού και φλεγμονής (σύνδρομο οξείας κοιλίας).– Ναυτία και έμετος, συμπτώματα τα οποία συχνά εκδηλώνονται λόγω του ερεθισμού του στομάχου και των γύρω δομών.– Πυρετός και ρίγη, τα οποία αποτελούν ενδείξεις λοίμωξης, ειδικά εάν έχει εμφανιστεί περιτονίτιδα.– Ανορεξία– Ταχυκαρδία.– Υπόταση, η οποία μπορεί να εμφανιστεί σε πιο σοβαρές περιπτώσεις λόγω σήψης. Θεραπευτικές επιλογές για τη διάτρηση στομάχουΗ πάθηση χρήζει άμεσης αντιμετώπισης, καθώς αν καθυστερήσει η θεραπεία αναπτύσσεται περιτονίτιδα και στη συνέχεια σήψη. Η διάτρηση στομάχου συνεπώς μπορεί να καταστεί μέχρι και απειλητική για τη ζωή του ασθενούς. Η θεραπεία της πάθησης είναι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων χειρουργική, προκειμένου να αποκατασταθεί η διάτρηση και να αποτραπεί ή θεραπευτεί η μόλυνση. Συντηρητική (δηλαδή μη χειρουργική) θεραπεία μπορεί να εφαρμοστεί σπάνια και μόνο σε μικρού μεγέθους διάτρηση η οποία γίνεται αντιληπτή πολύ σύντομα (π.χ. ιατρογενής κατά τη διάρκεια γαστροσκόπησης και λήψης βιοψίας στομάχου), ώστε το γαστρικό περιεχόμενο δεν έχει ακόμα προλάβει να διαχυθεί στην κοιλιά. Σε τέτοιες περιπτώσεις η αποσυμφόρηση του στομάχου με λεπτό σωληνάκι που μπαίνει από τη μύτη (ρινογαστρικός καθετήρας levin), η χορήγηση ενδοφλέβιων ορών και αντιβιοτικών αλλά και η στενή παρακολούθηση του ασθενούς στο νοσοκομείο ενδέχεται να διορθώσουν την κατάσταση χωρίς να απαιτηθεί χειρουργική επέμβαση, καθώς ο οργανισμός μπορεί να επουλώσει την μικρή αυτή διάτρηση σε μερικές ημέρες. Συνηθέστερα, όμως, ο ασθενής θα παρουσιαστεί στο νοσοκομείο λίγες ώρες μετά το αρχικό συμβάν κι αφού έχει εγκατασταθεί οξύς πόνος κι έχει αρχίσει να κάνει εμφανή τα σημάδια της η περιτονίτιδα. Η επιλογή της κατάλληλης χειρουργικής τεχνικής εξαρτάται από την αιτία της διάτρησης, τη γενική υγεία του ασθενούς και την ένταση της περιτονίτιδας. Να σημειωθεί ότι πλέον η αποκατάσταση της πάθησης μπορεί να πραγματοποιηθεί με ασφάλεια λαπαροσκοπικά, σε αντίθεση με τα παλαιότερα χρόνια που η μόνη επιλογή ήταν το ανοιχτό χειρουργείο και η διενέργεια μεγάλων τομών στο κοιλιακό τοίχωμα. Πλέον, μέσω της λαπαροσκόπησης παρέχεται η ευκαιρία για αποκατάσταση της διάτρησης και της περιτονίτιδας μέσω μικροσκοπικών τομών, αποφεύγοντας έτσι την παρατεταμένη νοσηλεία και ταλαιπωρία του ασθενούς. Κατά τη διάρκεια της λαπαροσκοπικής επέμβασης, λοιπόν, μπορεί να γίνει συρραφή της διάτρησης με ειδικά ράμματα. Συνήθως η τεχνική αυτή συνιστάται για μικρές διατρήσεις όπου υπάρχει ελάχιστη μόλυνση της κοιλιακής κοιλότητας. Ακολουθεί προσεκτική πλύση της περιοχής με φυσιολογικό ορό και τοποθέτηση παροχέτευσης. Εάν η διάτρηση προκαλείται από χρόνιο πεπτικό έλκος, ή για εκείνες που προκαλούνται από κάποια κακοήθεια, μπορεί να χρειαστεί να αφαιρεθεί μέρος του στομάχου. Αυτή η διαδικασία μπορεί επίσης να αντιμετωπίσει την υποκείμενη αιτία, δηλαδή τον καρκίνο, εφόσον αφαιρεθεί το σημείο του στομάχου στο οποίο εντοπίζεται ο όγκος. Σε κάθε περίπτωση, στο τέλος της επέμβασης τοποθετείται παροχέτευση στην περιοχή. Ο Γενικός Χειρουργός στον Πειραιάς Δρ. Γεώργιος Γεωργίου εφαρμόζει την κατάλληλη χειρουργική τεχνική ανά περίπτωση προκειμένου να αποκαταστήσει επιτυχώς τη διάτρηση στομάχου.
Πιο επιρρεπείς σε πονοκεφάλους οι έφηβοι που ατμίζουν και δεν έχουν σταθερές διατροφικές συνήθειες
Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο ιατρικό περιοδικό Neurology, αποκαλύπτει τη σχέση σχέση μεταξύ της διαταραχής των διατροφικών συνηθειών, όπως η παράλειψη του πρωινού, με τον αυξημένο κίνδυνο συχνών πονοκεφάλων σε παιδιά και εφήβους. Επιπλέον, αυτή η έρευνα υπογραμμίζει μια σημαντική συσχέτιση μεταξύ της χρήσης και της έκθεσης σε ουσίες, ιδιαίτερα στα ηλεκτρονικά τσιγάρα, και την εμφάνιση συχνών πονοκεφάλων μεταξύ των ηλικιών 12-17 ετών. Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε στον Καναδά, συμπεριλαμβάνει δεδομένα από σχεδόν 5 εκατομμύρια παιδιά και εφήβους, αποκαλύπτει κρίσιμες πληροφορίες σχετικά με τους παράγοντες του τρόπου ζωής που σχετίζονται με τη συχνότητα των πονοκεφάλων. Τα δεδομένα δείχνουν ότι τα τακτικά μοτίβα γευμάτων, ιδιαίτερα η συμπερίληψη πρωινού και οικογενειακών δείπνων, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον μετριασμό του κινδύνου συχνών πονοκεφάλων. Αντίθετα, η χρήση ηλεκτρονικών τσιγάρων αναδεικνύεται ως ένας αξιοσημείωτος παράγοντας κινδύνου, με τους καθημερινούς χρήστες να παρουσιάζουν διπλάσια πιθανότητα να εμφανίζουν συχνούς πονοκεφάλους σε σύγκριση με τους συνομηλίκους τους. Επιπλέον, η παρουσία άγχους και διαταραχών της διάθεσης αναγνωρίζεται ως παράγοντας που συμβάλλει στην αυξημένη συχνότητα των πονοκεφάλων. Αυτή η μελέτη υπογραμμίζει την πολύπλευρη φύση των διαταραχών κεφαλαλγίας στη νεολαία και την ανάγκη για μια ολιστική προσέγγιση για την πρόληψη και τη θεραπεία που λαμβάνει υπόψη μια σειρά από συνήθειες του τρόπου ζωής. Πηγή: enternity.gr