P. Highsmith – Η αντισυμβατική συγγραφέας που αγάπησε τις γάτες, τα σαλιγκάρια και την Ελλάδα…
Η δημιουργός του ταλαντούχου κυρίου Ριπλέι (τον παρουσίασε στο βιβλιόφιλο κοινό το 1955), σκανδαλίζει ακόμα την αμερικανική ήπειρο με τον γοητευτικό ψυχοπαθή ήρωά της. Ο φόνος είναι πάντα στο μυαλό της και πάντα τον μπερδεύει με την αγάπη…». Όταν τη δεκαετία του ΄60 οι Αμερικανοί βιβλιοκριτικοί καταθέτουν την εκτίμησή τους για το έργο της Αμερικανίδας Πατρίσια Χάισμιθ, εκείνη, μία 38χρονη επιτυχημένη συγγραφέας, οργώνει τα ελληνικά τοπία και ετοιμάζει το επόμενο βιβλίο της με φόντο τους κίονες της Ακρόπολης και τα ταυροκαθάψια της Κνωσσού. Η δημιουργός του ταλαντούχου κυρίου Ριπλέι (τον παρουσίασε στο βιβλιόφιλο κοινό το 1955), σκανδαλίζει ακόμα την αμερικανική ήπειρο με τον γοητευτικό ψυχοπαθή ήρωά της, που δολοφονεί ανθρώπους και με εντυπωσιακή επιτυχία «ντύνεται» τη ζωή τους. Η Χάισμιθ ταξιδεύει τον σκοτεινό ήρωά της ανά τη Μεσόγειο σε μία περιπετειώδη διαδρομή μίμησης ξένων χαρακτήρων και συνηθειών. Τον φτάνει στη νότια Ιταλία και κάπου εκεί τον αφήνει να εκδηλώσει την τρελή επιθυμία του να επισκεφθεί την Ελλάδα. Ο κ. Ριπλέι δεν προλαβαίνει. Η κ. Χάισμιθ, όμως, φαντάζεται ήδη τον εαυτό της να περιδιαβάζει τον βράχο της Ακροπόλεως. Το όνειρό της θα γίνει πραγματικότητα την άνοιξη του 1959. Σε λίγα χρόνια (1964) από εκείνο το ταξίδι θα κυκλοφορήσει το νέο της βιβλίο με τίτλο «Τα δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου» με πλοκή, που εξελίσσεται σε ελληνικά τοπία. Ο τίτλος παραπέμπει στις δύο όψεις του Ιανού. «Τα όμορφα και τα άσχημα ενός χαρακτήρα ξεδιπλώνονται ευκολότερα σε όμορφα τοπία… Η ομορφιά είναι το καλό πρόσωπο του Ιανού. Αλλά το μίσος που αυτή μπορεί ταυτόχρονα να εμπνεύσει αποκαλύπτει το κακό» θα προσπαθήσει εκείνη να εξηγήσει, όταν τη ρωτούν. Από την πρώτη στιγμή έχει χαρακτηριστεί συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας, αλλά οι εμμονή της δεν είναι τα φονικά. Είναι οι χαρακτήρες των δολοφόνων της. Οι βέβηλες πράξεις τους δεν εξυπηρετούν σε τίποτ΄ άλλο παρά μόνον ως αφετηρία εσωτερικών ανασκαφών σε ανεξερεύνητα πάθη. Οι φόνοι είναι απλώς ένα φόντο δράσης. Γιατί είτε οι ανθρωποκτονίες της γίνονται «εκ προθέσεως», είτε «εξ αμελείας», εκείνη βασανίζει τους δράστες της ως την τελευταία στιγμή. Δεν τους υποβάλλει στον αγώνα του κυνηγητού από τον νόμο, αλλά στη δική τους, την εσωτερική τους αναζήτηση. Στην αναμέτρηση με τα σώψυχά τους, στην αυτοκριτική τους, στις ενοχές τους, στα συμπλέγματά τους. «Μου είναι αδύνατο να ζω από μέρα σε μέρα χωρίς να κρίνω τον εαυτό μου» θα εξομολογηθεί κάποτε η ίδια, όταν ερωτάται γιατί βάζει τους ήρωές της σε τέτοια βάσανο… Όταν ο Ιρανο-βρετανός Hossein Amini αποφασίζει να προσαρμόσει το «Τα δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου» για το σινεμά, οι άνθρωποι του χώρου κρατούν μικρό καλάθι… «Ας απολαύσουμε τουλάχιστον Ελλάδα. Δεν λύνεις εύκολα τους… κόμπους της Χάισμιθ» θα πουν. Παρά την πολυτέλεια της εικόνας, που διαθέτει το σινεμά, το βιβλίο είναι υπόθεση της πολύ κατώτερης στιβάδας. Αυτής που δεν μπορεί εύκολα να τρυπήσει η κάμερα. Σε αυτό το βιβλίο της, η Χάισμιθ θα «σκοτώσει» το πρώτο θύμα σε κάποιο δωμάτιο του 5ου ορόφου του «Kings Palace», στη γωνία Πανεπιστημίου και Κριεζώτου («ξενοδοχείο όχι πολυτελές, αλλά πρώτης κλάσεως» το περιγράφει). Στην πραγματικότητα, η πρώτη επιλογή για το ζεύγος των ηρώων του βιβλίου, που φτάνουν στην Ελλάδα είναι η «Μεγάλη Βρετανία», αλλά το μετανιώνουν. Δεν θέλουν να δώσουν στόχο. Έτσι επιλέγουν το γειτονικό («Η λευκή πρόσοψη της Μεγάλης Βρετάννιας απέπνεε έναν αέρα επισημότητας, αλλά και αποστείρωσης, σε αντίθεση με τα πιο χαμηλά και βρόμικα κτήρια γύρω της στην πλατεία Συντάγματος. Υπήρχε κάποιο κυβερνητικό κτήριο στα δεξιά, με την ελληνική σημαία να κυματίζει και δύο στρατιώτες με φούστες και λευκές κάλτσες να στέκονται φρουροί»…). Το δεύτερο θύμα της Χάισμιθ στην Ελλάδα θα εκπνεύσει με φόντο την περίφημη τοιχογραφία των ταυροκαθαψίων στην αυλή του Λίθινου Στομίου, στο παλάτι της Κνωσσού. Η τοιχογραφία, που ταξιδεύει ανά τα πανεπιστημιακά ιδρύματα του κόσμου διδάσκοντας μινωικό πολιτισμό, εναλλάσσεται σε ρυθμό φλας με τη σορό του δεύτερου θύματος… Θα είναι ανθρωποκτονίες από αμέλεια, αλλά ο θύτης, που θα καταδιώκεται ανά τη χώρα πρώτα από τον εαυτό του κι ύστερα από τους εκπροσώπους του νόμου, έχει ήδη βεβαρυμμένο παρελθόν. «Δεν θα βάψει την Ελλάδα με βρόμικο αίμα. Την αγαπάει την Ελλάδα» θα αναφέρεται σε σχετική κριτική μετά την έκδοση του βιβλίου της με φόντο τα ελληνικά τοπία (το αίμα βρομίζει όταν το προκαλείς…). Για χάρη του τόπου, που η ίδια η Χάισμιθ έχει μετατρέψει σε ποθητό φαντασιακό, ο κριτικός υπερθεματίζει στον θαυμασμό της συγγραφέως για την Ελλάδα, «στρογγυλεύοντας», σχεδόν δικαιολογώντας, την αφαίρεση της ζωής («πώς θα μπορούσε κανείς να διαπράξει προμελετημένο φονικό σε ένα τέτοιο τοπίο;» αναρωτιέται ο κριτικός, όταν «στην Ελλάδα βρίσκει την έμπνευσή του ένας ποιητής…» σχολιάζει η ηρωίδα του βιβλίου). Αλλά η ζωή της Χάισμιθ, που θα αποκαλυφθεί σε εύρος, μετά τον θάνατό της, θα διαψεύσει την αμερικανική κριτική. Στην πραγματικότητα, ο φόνος (ασχέτως προθέσεως ή μη) είναι το αγαπημένο εργαλείο της συγγραφέως για να αναποδογυρίζει ξεδιάντροπα τα μέσα έξω των κατά κανόνα μοναχικών, συμπλεγματικών, καταπιεσμένων ομοφυλόφιλων ηρώων της. Πίσω από κάθε ψυχότροπη κατάσταση κρύβεται η ίδια και μάλλον η ομοφυλοφιλία της, που δεν κατάφερε ποτέ να πετάξει στα μούτρα της αμερικανικής συντηρητικής κοινωνίας της εποχής της, ακόμα κι όταν έγραφε με το ψευδώνυμο Κλερ Μόργκαν το «The price of Salt», μία ιστορία που αναφέρεται στην ερωτική σχέση δύο φαινομενικά αταίριαστων γυναικών. Το βιβλίο απέσπασε ακραία διφορούμενες κριτικές, διθυραμβικές ή περιφρονητικές. Η ίδια, πάντως, όταν ρωτήθηκε για το βιβλίο -πριν αποκαλυφθεί ότι πίσω από τη συγγραφή του βρισκόταν η ίδια- το χαρακτήρισε «βρόμερο»… Είναι τόσο σκληρή όσο και εύθραυστη, τόσο μισάνθρωπος όσο και ταγός του ανθρώπινου μυστηρίου, τόσο φαντασιόπληκτη όσο και κυνικά αληθινή. Η Χάισμιθ, μέσα από τις ιστορίες της, εξερευνάει τα κακοτράχαλα μονοπάτια, που χάραξε η προβληματική σχέση με τη μητέρα της. Έτσι κι αλλιώς δεν γνώρισε την πατρική φροντίδα (οι γονείς της χώρισαν λίγες μέρες πριν εκείνη γεννηθεί) και πολύ νωρίς πληροφορήθηκε ότι η γυναίκα, που την έφερε στη ζωή, πάλευε να την ξεφορτωθεί πριν τη γεννήσει. Μεγάλωσε σε περιβάλλον που την έκανε να νιώθει ξένη και ανεπιθύμητη, με έναν πατριό που της κληροδότησε το επώνυμό του, αλλά που ποτέ της δεν συμπάθησε. Ακόμα και η συνύπαρξη με τη γιαγιά της, από την οποία ζητούσε στοργή, έγινε ψηφίδα στο παζλ του προβληματικού
Προς πώληση το θρυλικό motel του Λεβέντη – Η Αίγινα των επωνύμων και των πρωτοπόρων
Χιόνι, κρύο και υψηλές ταχύτητες για τους «Les Grecs» – Η Cord του Άρη Λουμιδη Η ομάδα των «Les Grecs» ξεκινά σήμερα να δώσει τη δίκη της μάχη στο περίφημο Rally Monte Carlo για ιστορικά αυτοκίνητα. Επτά ελληνικά πληρώματα θα αναμετρηθούν με τα υπόλοιπα διακόσια και, στο ιστορικό ράλι που ξεκίνησε σήμερα παρουσία του Αλβέρτου. Χιόνια, απίστευτο κρύο, βγάλε βάλε αλυσίδες και λάστιχα χειμερινά με καρφιά, είναι μέσα στη ημερήσια διάταξη του ράλι που «γυρίζει» όλες τις νότιες γαλλικές Άλπεις και περνά από στενούς δρόμους με γκρεμούς, και ατέλειωτες «φουρκέτες» πάνω από το Μονακό και το Μόντε Κάρλο. Τη σκυτάλη πλέον όπως πληροφορούμε έχουν πάρει νεότερα παιδιά, αφήνοντας πίσω τους παλαιότερους, ανάμεσα τους οι Λιβανός και Κατσαούνης (πολλές συμμετοχές και οι δυο τους στο εν λόγω ράλι) να τους παρακολουθούν. Τα αυτοκίνητα μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά όπως στο αντίστοιχο ράλι Mille Miglia είναι όμως ίδια με εκείνα που αγωνιζόντουσαν κατά καιρούς στο ράλι που τερματίζει στο καζίνο του Μόντε Κάρλο. Καλή επιτυχία στα ελληνικά πληρώματα και προσοχή στο Col de Turini, στη νυχτερινή διαδρομή. Η Cord του Άρη Λουμιδη Κάθε φορά που ο επιχειρηματίας Άρης Λουμίδης «έβγαζε» την Cord του 1936 στο Καλλιμάρμαρο για τη πρώτη συνάντηση της ΦΙΛΠΑ, κάθε νέο έτος, όλα τα βλέμματα αγωνιζομένων αλλά και του απλού κόσμου που είχε έρθει για να δει από κοντά τα ιστορικά αυτοκίνητα, ήταν στραμμένα πάνω της. Κατά γενική ομολογία ένα υπέροχο κάμπριο αυτοκίνητο, πολύ πιο μπροστά από την εποχή του, και με μια διάσημη ηθοποιό στη θέση του οδηγού, τόσο κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας της στην Αθήνα, όσο και για τις προσωπικές της βόλτες και εκδρομές στα πέριξ της Αττικής αλλά και στην Επίδαυρο. Η ηθοποιός αυτή δεν ήταν άλλη από τη Ρόμι Σνάιντερ, η ταινία ονομαζόταν «Une Femme a sa fenetre»και η περίφημη Cord σήμερα αποτελεί ένα από τα πετράδια της συλλογής αυτοκινήτων του επιχειρηματία και της οικογένειας του που έμαθε στους Έλληνες τον καλό καφέ. Ελένη Κυπραίου: Από τα στούντιο full time αγρότισσα Πώς θα σας φαινόταν αν σας έλεγα να αφήσετε πίσω σας την art deco κατοικία σας με στοιχεία νεοκλασικισμού που βρίσκεται παραπλεύρως της πλατείας του «Blue Belle» στο παλαιό Ψυχικό και να «κατηφορίσετε» μόνιμα για το νησί της Αίγινας; Μπορεί αυτό να είναι μια ιδέα που για κάποιους να φαντάζει εξωπραγματικό αλλά για την Ελένη Κυπραίου ήταν στάση ζωής. Η δημοσιογράφος που μας είπε την πρώτη καλησπέρα στην ελληνική τηλεόραση και που πρωτύτερα είχε εργαστεί στη αντίστοιχη γαλλική στην περίφημη Μπουτ Σομόν του Παρισιού, σπουδάζοντας ταυτόχρονα και στη Σορβόννη, τα άφησε όλα πίσω της και εγκαταστάθηκε στο νησί. Αυτή την εποχή μάλιστα οργώνει η ίδια τα χωράφια με φιστικιές και ελιές που διαθέτει, απολαμβάνοντας την αγροτική ζωή και βλέποντας ολοένα και λιγότερο τηλεόραση. Όταν μάλιστα κάποιοι της λένε να ξεκουραστεί η ίδια τους απαντά χαμογελώντας «και στα εκατό βρε παιδιά τι θα κάνω…»! Οι ιεροί δεσμοί των Ντιμά με την Αίγινα Λίγο βορειότερα στο λόφο της Παχιοράχη ή της Παχειάς Ράχης όπως λέγεται σήμερα φάνηκε πριν μέρες μια έντονη κινητικότητα. Γεγονός που αποδεικνύει πως κάποιο από τα παιδιά της οικογένειας της Hermes βρίσκεται στο νησί και απολαμβάνει εκτός των άλλων και το τοπίο της βίλας με τον ελαιώνα που στέκει εκεί για αιώνες και πρωτοστάτησε στη φωτογράφιση του γαλλικού οίκου πριν λίγα χρόνια ! Οι δεσμοί των Ντιμά με την Αίγινα είναι ιεροί αναφέρουν οι ντόπιοι που δεν τους φάνηκε καθόλου παράξενο μέσα στο καταχείμωνο κάποιο από τα παιδιά να έχει επισκεφθεί τη βίλα πάνω στο λόφο της Παχειάς Ράχης. Άλλωστε και η ψυχή του γαλλικού οίκου Ζαν Λουί Ντιμά είναι θαμμένος εκεί μετά από επιθυμία του. Όπως και η σύζυγός του, αρχιτέκτονας Ρένα Γρηγοριάδη που έφυγε από τη ζωή το 2009 και που συνέβαλε τα μέγιστα στην ανοικοδόμηση του ξενοδοχείου Hilton των Αθηνών. Η Αίγινα των επωνύμων και των πρωτοπόρων. Προς πώληση το θρυλικό motel του Λεβέντη Δεν θα πω πάντα, αλλά πόσες φορές δεν κάνατε στάση στο Λεβέντη σε ένα από τα ταξίδια σας με αυτοκίνητο; Ένας αστικός μύθος για τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 που σήμερα παρόλο το lifting που έχει δεχτεί δείχνει ξεχασμένος και έρμαιο στο χρόνο. Η επιχειρηματίας Ρούλα Λεβέντη που είναι ιδιοκτήτρια του χώρου και που κάποτε μπορεί και να την είχατε συναντήσει να εξυπηρετεί πίσω από τους πάγκους, τις βιτρίνες ή τα ταμεία αποφάσισε να βγάλει προς πώληση την εγκατάσταση στον Άγιο Κωνσταντίνο, μιας και όπως πληροφορούμαι έχει ρίξει μεγαλύτερο βάρος στα ticket restaurant αλλά και στις άλλες επιχειρήσεις του Ομίλου Λεβέντη. Μάλιστα όπως έχω μάθει τη κίνηση αυτή η επιχειρηματίας, την πώληση δηλαδή, δεν την κάνει «ελαφρά την καρδία», καθώς γνωρίζει από που και πως ξεκίνησε καθώς και το πόσο συνέβαλε ο χώρος του motel αλλά και του καφέ στα επόμενα επιχειρηματικά της σχέδια. Όμως όπως τονίζει και η ίδια είναι ένα κεφάλαιο που πρέπει να κλείσει οριστικά πια. Πηγή: newsbeast.gr
Khaby Lame: 162 εκατ. followers και έσοδα 16,5 εκατ. δολάρια “χωρίς να πει λέξη”
O Khabane “Khaby” Lame εισβάλλει σε μια μοντέρνα έπαυλη, αποφεύγει τους ένοπλους φρουρούς και εισέρχεται σε ένα κρυμμένο θησαυροφυλάκιο γεμάτο λάφυρα. Όχι, ο Ιταλός influencer, ο άνθρωπος με τους περισσότερους followers στον κόσμο στο TikTok, δεν έχει στραφεί στο σκοτεινό κόσμο του εγκλήματος. Ο Lame, ο οποίος το 2019 συναρμολογούσε φίλτρα αυτοκινήτων σε ένα εργοστάσιο έξω από το Τορίνο, είναι πλέον πρωταγωνιστής στο Fortnite, το blockbuster βιντεοπαιχνίδι με περισσότερους από 230 εκατομμύρια παίκτες μηνιαίως. “Όταν άρχισα να κάνω βίντεο στο tik tok, μου έλεγαν να βρω μια κανονική δουλειά. Αλλά συνέχισα να κάνω βίντεο γιατί αυτό μου άρεσε να κάνω, παρόλο που κανείς δεν τα παρακολουθούσε” δηλώνει ο ίδιος. Αυτές τις μέρες, όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στον Khaby Lame. Δημοσιεύει σύντομα κωμικά κλιπ με τον ίδιο να διακωμωδεί περίτεχνες ενέργειες στο Διαδίκτυο, όπως ένας σεφ που ξεφλουδίζει μια μπανάνα με μαχαίρι και έναν εφευρέτη ενός αυτοσχέδιου ρομπότ που σου δίνει ένα κομμάτι χαρτί υγείας. Από τότε που κέρδισαν την προσοχή του κοινού κατά τη διάρκεια του lockdown στην πανδημία, τα δίλεπτα TikToks του Lame έχουν προσελκύσει 2,4 δισεκατομμύρια likes και 162 εκατομμύρια ακόλουθους – αριθμό υπερτριπλάσιο από τον πληθυσμό της πατρίδας του. Στο Instagram έχει 80 εκατομμύρια followers. Έχει συγκεντρώσει αυτή την τεράστια βάση θαυμαστών χωρίς να πει ούτε μια λέξη, επικοινωνώντας αντ ‘αυτού με μια κίνηση των χεριών του και το χαρακτηριστικό του βλέμμα. Με αυτόν τον τρόπο, έγινε ο Τσάρλι Τσάπλιν της ψηφιακής εποχής, του οποίου τα σχετικά βίντεο διασκεδάζουν εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων που μιλούν διαφορετικές γλώσσες και ζουν σε διαφορετικές χώρες. Φέτος ο Lame έφτιαξε σκετς TikTok με τους Matt Damon, Robert Downey Jr. και Tom Cruise. Εκτέλεσε πέναλτι με τον θρύλο του ποδοσφαίρου Ντέιβιντ Μπέκαμ και πρωταγωνίστησε σε διαφημιστική καμπάνια Super Bowl για τον ασφαλιστικό γίγαντα State Farm. Ο επικεφαλής μάρκετινγκ της State Farm, Alyson Griffin, λέει ότι συνεργάστηκε με τον Khaby επειδή ήταν ο πιο δημοφιλής TikToker στις ΗΠΑ, “μια ασφαλής επιλογή, κάποιος με τον οποίο θα μπορούσε να συνεργαστεί μακροπρόθεσμα για να επεκτείνει την αρχική του επένδυση. “Το Super Bowl παρακολούθησαν 115 εκατομμύρια άνθρωποι”, λέει. “Το βασικό μας βίντεο TikTok με τον Khaby είχε 220 εκατομμύρια προβολές, μαζί με likes, σχόλια και κοινοποιήσεις”. Για τον Lame, η σιωπή ήταν χρυσός. Το Forbes εκτιμά ότι από τον Ιούνιο του 2022, έχει εισπράξει 16,5 εκατομμύρια δολάρια χάρη σε συμφωνίες με εταιρείες όπως η Hugo Boss, η Binance και η τράπεζα Μέσης Ανατολής QNB —συν τις συνεργασίες του Fortnite και State Farm. Σήμερα παίρνει 750.000 δολάρια για να παρουσιάσει κάθε προϊόν σε μια ανάρτηση στο TikTok και στο Instagram. Ο ίδιος σημειώνει ότι απορρίπτει τις περισσότερες προτάσεις, επιλέγει προϊόντα που ταιριάζουν με τις οικογενειακές του παραδόσεις. “Θέλω να δουλεύω καθαρά. Ποτέ δεν έχω συνεργαστεί με εταιρεία αλκοολούχων ποτών, τσιγάρων ή οτιδήποτε είναι κακό για μένα, επειδή πολλά παιδιά με ακολουθούν” αναφέρει. Ο Lame κατατάσσεται στην 11η θέση στη δεύτερη ετήσια λίστα Κορυφαίων δημιουργών του Forbes και είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της δύναμης και των κερδών που κερδίζονται στην καυτή οικονομία επιρροής. Φέτος υπολογίζεται ότι οι εταιρείες θα δαπανήσουν περίπου 21 δισεκατομμύρια δολάρια για το μάρκετινγκ δημιουργών, από μόλις 1,6 δισεκατομμύρια δολάρια πριν από επτά χρόνια, σύμφωνα με την εταιρεία έρευνας κοινωνικών μέσων Influencer Marketing Hub. “Οι influencers είναι το πιο ισχυρό και παραγωγικό μέσο μέσων και εμπορίου που εφευρέθηκε ποτέ”, λέει η Erin Lanuti, επικεφαλής καινοτομίας στο ad titan του Omnicom Group. “Το κοινό τους, τους εμπιστευεται περισσότερο από τις διαφημίσεις. Μπορούν να πουλήσουν τα προϊόντα σε λίγα λεπτά. Μπορούν να προκαλέσουν ένα flash mob που θα κλείσει μια μεγάλη πόλη. Μπορούν να δημιουργήσουν ένα εμπορικό σήμα δισεκατομμυρίων δολαρίων χωρίς κανένα άλλο μάρκετινγκ. Και μπορούν να καταστρέψουν μια μάρκα δισεκατομμυρίων δολαρίων με μια ανάρτηση” πρόσθεσε. Πηγή: forbesgreece.gr
Η «πολιτική του γραφείου» δεν είναι προαιρετική: μάθετέ την για να μη γίνετε θύμα της
Μία ανατομία της «εργασιακής ηθικής» μέσα από ένα κείμενο των Financial Times που πολλοί θα αποδοκιμάσουν, ωστόσο στη δουλειά φαίνεται να δομεί μηχανισμούς εξουσίας: αν τους αγνοήσεις, μένεις πίσω, είτε συμμετέχεις σε αυτούς είτε όχι Αν υπάρχει ένα πράγμα που ο περισσότερος κόσμος μοιάζει να μισεί περισσότερο από την ίδια την πολιτική, αυτό είναι η «πολιτική του γραφείου». Tο να γνωρίζετε πώς παίζεται αυτό το ψυχοφθόρο παιχνίδι και να είστε διαρκώς σε ελιγμούς που ενισχύουν την καριέρα σας, είναι πολύ πιθανόν να σας καθιστά στόχο. Όμως, αν οι μηχανορραφίες έχουν αποτέλεσμα, αυτό μπορεί να ξυπνήσει ακόμα και τον φθόνο μεταξύ των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζεστε. Όπως το θέτουν οι Divine Comedy στο τραγούδι τους “Office Politics” του 2019: “Press the flesh, do the deal / Book your place on the hamster wheel”. (Σ.Σ.: Αν και χάνει στη μετάφραση, πάνω κάτω το τραγουδάκι λέει ότι αν δεν στάξει και λίγο αίμα δουλειά δεν γίνεται και ότι ένας εργαζόμενος πρέπει να βρει τη δική του θέση στον τροχό των χάμστερ – εκεί που κυνηγιούνται κυρίως με τον τροχό. Ούτε με τους συναδέλφους ούτε καν με τον εαυτό τους). Όλο αυτό μπορεί να σας βάλει σε σκέψεις, ειδικά αν, τώρα που μιλάμε, προσπαθείτε να κανονίσετε τις καλοκαιρινές σας διακοπές. Να μιλήσετε και να συνεννοηθείτε με όλους εκείνους τους συναδέλφους, με τους οποίους πρέπει να «κουμπώσουν» οι βάρδιες σας με τη άδεια σας και τη δική τους. Πολλοί νιώθουν σε αδιέξοδο, όταν πρέπει να κάνουν αυτή την κουβέντα. Νιώθουν παραγκωνισμένοι, κάποτε και απόλυτα δυστυχισμένοι, βαριούνται και νιώθουν ότι πρέπει να υπηρετήσουν ρόλους που προ καιρού έχουν ξεπεράσει. Εκεί είναι που χρειάζεται ένας εργαζόμενος συμβουλές. Μία τέτοια, που βοήθησε –κυριολεκτικά αφύπνησε- τον αρθρογράφο των Financial Times ήταν αυτή που διάβασε στο πιο πρόσφατο βιβλίο του θεωρητικού της πολιτικής γραφείου, Jeffrey Pfeffer, καθηγητή οργανωσιακής συμπεριφοράς στο Stanford. Στο βιβλίο του «Οι 7 κανόνες της εξουσίας» προειδοποιεί ότι «οι άνθρωποι επιλέγουν την αναζήτηση της εξουσίας», συχνά επειδή βλέπουν και συνειδητοποιούν ότι αυτοί που –συνήθως- την κυνηγούν και την χρησιμοποιούν για κακό σκοπό είναι οι χειροτεροι των συναδέλφων τους. Όμως, οι ίδιοι που προχωρούν σε αυτή την απλή συνειδητοποίηση, είναι οι ίδιοι που γίνονται θύματα αυτής της κατάστασης, χάνοντας τα οφέλη από το (εργασιακό) παιχνίδι. «Μια ολοκληρωμένη μετα-ανάλυση των επιδράσεων της πολιτικής δεξιότητας [στην εργασία] διαπίστωσε ότι σχετίζεται θετικά με την ικανοποίηση από την εργασία, την παραγωγικότητα της εργασίας, την επιτυχία της καριέρας και την προσωπική φήμη και αρνητικά με τη φυσιολογική καταπόνηση». Με άλλα λόγια, οι συνέπειες του να κρατιέστε μακριά από τη μάχη, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι σας εξασφαλίζουν ψυχική ηρεμία. Συνήθως, μετά από αυτή την απόσυρση –που μοιάζει ό,τι πιο υγιές για έναν τίμιο άνθρωπο- προκύπτουν άμεσα αισθήματα δυστυχίας και ματαίωσης. Στη συνέχεια πέφτει η παραγωγικότητα και μετά σειρά έχει η πολύτιμη υγεία μας. Ο καθηγητής Pfeffer δεν συνηθίζει να χρυσώνει το χάπι στα μηνύματά του. Έχει περάσει μια ολόκληρη ζωή για να κάνει τους μαθητές του, στο Στάνφορντ και αλλού, να αποδεχτούν αυτό που αποκαλεί ωμή πραγματικότητα: το να εμπλέκεται κανείς με την (εργασιακή) πολιτική και να συμμετέχει στο παιχνίδι, είναι κάτι θεμελιώδες, προκειμένου να πετύχει στη δουλειά του. Είναι ενδιαφέρον ότι η αντίσταση σε αυτό το μήνυμα είναι ευρέως διαδεδομένη – οι άνθρωποι προτιμούν αυτό που ο ίδιος θεωρεί ως την καταπραϋντική ιδέα ότι το φως της σπουδαίας δουλειάς θα λάμψει, ακόμα και όταν οι άλλοι κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να σβήσει αυτό το φως, για να τους βγάλουν από τη μέση στην αναρρίχησή τους προς την κορυφή ή ακόμα χειρότερα για να καρπωθούν τη δουλειά τους. Η μέθοδος Pfeffer είναι πιθανώς πιο κατάλληλη για την εταιρική ζωή. Υπάρχουν όμως συμβουλές για όποιον αναζητά μια διαδρομή «προς τα πάνω» ή για να βγει από μια ανικανοποίητη εργασιακή ρουτίνα. Είναι η ίδια μέθοδος που περιλαμβάνει όλα εκείνα που πρέπει να κάνετε για να γινει η δουλειά σας ορατή, για να εμφανίζεστε στην εργασιακή σας ζωή με αυτοπεποίθηση και κύρος και για να κυνηγάτε το ένα και μοναδικό πράγμα που θα σας τοποθετεί πάντα ψηλά: δικτύωση, δικτύωση, δικτύωση! Πρέπει να γνωρίζετε πολύ κόσμο και πρέπει να είστε και εσείς μία πολύτιμη, ανεκτίμητη επαφή για ανθρώπους που κινούνται στο ίδιο εργασιακό πεδίο με εσάς. Ο ίδιος επισημαίνει και κάτι άλλο: ότι πρέπει να ξεφύγετε από την πεπατημένη. Μην αποδοκιμάζετε τους ανθρώπους που βλέπετε να επιδίδονται σε στρατηγήματα αυτοπροβολής, μάθετε από αυτούς. Και αν η ταυτότητά σας εξαρτάται από την πίστη σε, όπως το θέτει σατιρικά ο Pfeffer, «έναν δίκαιο κόσμο και τον τελικό θρίαμβο της αξίας», κινδυνεύετε να θυσιάσετε αυτό που πραγματικά θέλετε από την επαγγελματική σας ζωή. Ενώ ο Pfeffer υποστηρίζει ότι δεν μπορείτε να πολεμήσετε «τις συμπεριφορικές πραγματικότητες της εξουσίας», αν απομακρυνθείτε πολύ από τις βασικές σας αξίες θα νιώσετε απαίσια. Οπότε, τι κάνουμε, τελικά; Κάποιοι προτιμούν -και είναι καταλληλότεροι- να οργώνουν τις δικές τους στρατηγικές, κάποτε απολύτως τίμιες και απολύτως συνυφασμένες με τη σκληρή δουλειά τους. Αλλά ο Pfeffer θα θεωρούσε μάλλον ότι αυτό είναι ενοχικά αφελές: κάποιοι γεμίζουν τον εαυτό τους με ενοχές για το ότι δεν μπόρεσαν να αφομοιωθούν και να παρακολουθήσουν τέτοια συστήματα. Σε κάθε περίπτωση όμως, η ικανότητα να αποκτάς εξουσία γίνεται πιο σημαντική, όσο προοδεύεις εργασιακά. Και το να πρέπει να διαπραγματεύεσαι ανάμεσα στη δική του ατζέντα και τις ατζέντες των άλλων, είναι απλώς μέρος της ενήλικης ζωής. Με στοιχεία από Financial Times Πηγή: lifo.gr
Το «meeting μετά το meeting»: Πώς αντιμετωπίζεται αυτό το εργασιακό φαινόμενο;
Πολλοί εργαζόμενοι φοβούνται να εκφράσουν διαφορετικές απόψεις κατά την διάρκεια των εταιρικών συνεδριάσεων. Έτσι το κάνουν αργότερα, όταν οι ανώτεροι τους δεν είναι παρόντες. Βρίσκεστε σ’ ένα εργασιακό meeting με συναδέλφους και τον εργοδότη σας, προσπαθώντας να δώσετε λύση σ’ ένα δύσκολο θέμα. Όλοι εκφράζουν τις σκέψεις τους, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Μόνο αργότερα, έξω από την αίθουσα συνεδριάσεων και μακριά από τα αυτιά των ανώτερων, ο καθένας λέει αυτό που πραγματικά σκεφτόταν κατά την διάρκεια της συνεδρίασης. Αναμφίβολα, το παραπάνω αποτελεί οικείο φαινόμενο για τους περισσότερους από εμάς. Το επονομαζόμενο «meeting μετά το meeting» είναι η στιγμή που οι εργαζόμενοι εκφράζουν αυτό που πραγματικά πιστεύουν και όχι αυτό που νομίζουν ότι θέλουν να ακούσουν οι ανώτεροι τους κατά τη διάρκεια της πρώτης σύσκεψης. Πολύ συχνά κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς να έχει προηγηθεί η απαραίτητη συζήτηση, κυρίως επειδή οι εργαζόμενοι δεν αισθάνονται ασφάλεια να είναι ειλικρινείς. Η συγκεκριμένη τακτική είναι άκρως επιζήμια για το σύνολο της εταιρείας και μπορεί σχεδόν να εγγυηθεί ότι θα παρθούν λανθασμένες αποφάσεις, ενώ ταυτόχρονα επηρεάζει τόσο το συνολικό ηθικό και την απόδοση του εργατικού δυναμικού. Είναι η στιγμή όπου διατυπώνουν αυτό που θα έπρεπε να είχαν επικοινωνήσει στο επίσημο meeting, είτε για να διαφωνήσουν με μια πρόταση, είτε για να προτείνουν μια νέα προσέγγιση, είτε για να αντιμετωπίσουν ένα ηθικό δίλημμα. Ή ακόμα ακόμα και για να προλάβουν ένα λάθος. Κατά τη λήψη δύσκολων αποφάσεων, οι εταιρείες χρειάζονται την πλήρη συμμετοχή της ανώτερης ηγετικής ομάδας. Προκειμένου να συμβεί αυτό, οι άνθρωποι πρέπει να νιώθουν την άνεση να εκφράσουν τις απόψεις τους, ανεξαρτήτως με το αν αυτές είναι δημοφιλείς ή όχι. Ωστόσο, πολύ συχνά κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς να έχει προηγηθεί η απαραίτητη συζήτηση, κυρίως επειδή οι εργαζόμενοι δεν αισθάνονται ασφάλεια να είναι ειλικρινείς. Η συγκεκριμένη τακτική είναι άκρως επιζήμια για το σύνολο της εταιρείας και μπορεί σχεδόν να εγγυηθεί ότι θα παρθούν λανθασμένες αποφάσεις, ενώ ταυτόχρονα επηρεάζει τόσο το συνολικό ηθικό και την απόδοση του εργατικού δυναμικού. Υπάρχουν δύο περιπτώσεις «meeting μετά το meeting». Στην πρώτη περίπτωση, οι συμμετέχοντες εργαζόμενοι στέλνουν μηνύματα ή συνομιλούν μεταξύ τους ενώ η συνεδρίαση συνεχίζεται, σημειώνοντας ότι το άτομο που μιλάει είπε κάτι ανακριβές ή ότι διαφωνούν με την κατεύθυνση που ακολουθεί η ομάδα. Στην δεύτερη περίπτωση, το meeting πραγματοποιείται συνήθως αυτοπροσώπως, και αφού η πραγματική συνεδρίαση έχει τελειώσει. Συνήθως, μια ομάδα έχει συμφωνήσει σε μια απόφαση, αλλά μετά τη συνάντηση οι συμμετέχοντες την αμφισβητούν ιδιαιτέρως ή υποβαθμίζουν τη σημασία της, καταδικάζοντάς την σε αποτυχία. Ωστόσο, υπάρχουν τρόποι προκειμένου οι εργαζόμενοι να νιώσουν εξαρχής άνετα να εκφέρουν τις πραγματικές τους απόψεις και έτσι να περιοριστεί το φαινόμενο. Είναι σημαντικό για τους ανώτερους να κρατούν ανοιχτά τα κανάλια επικοινωνίας με τους εργαζόμενους τους. Με τον τρόπο αυτό χτίζεται μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ τους, έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να μπορούν να εκφράζουν όλο και πιο εύκολα αυτό που πραγματικά σκέφτονται. Σε περιπτώσεις που είναι γνωστό ότι υπάρχουν αμφιλεγόμενα θέματα εν όψει ενός meeting, οι ανώτεροι μπορούν να θέσουν τις «καυτές» ερωτήσεις στο τραπέζι, κοινοποιώντας με αυτόν τον τρόπο στους εργαζόμενους ότι αναγνωρίζουν τις δυσκολίες και είναι πρόθυμοι να τις αντιμετωπίσουν συνολικά. Οι εργαζόμενοι νιώθουν ότι μπορούν να μιλήσουν με ειλικρίνεια, βλέποντας τους ανώτερους τους να υποδεικνύουν την διαφάνεια και την ειλικρίνεια που επιθυμούν από το σύνολο της ομάδας. Άλλη μια επιτυχημένη μέθοδος είναι η δημόσια επιβράβευση των ατόμων που τολμούν να θέσουν μια άποψη που δεν είναι δημοφιλής και με την οποία δεν συμφωνεί η πλειοψηφία της ομάδας. Αντί της απόρριψης, οι ανώτεροι μπορούν να εξετάσουν την ιδέα θέτοντας ερωτήσεις όπως: «Πώς θα λυθεί αυτό το πρόβλημα; Πώς θα ωφελήσει την εταιρεία;» Η ενθάρρυνση αυτού του είδους της συζήτησης συχνά οδηγεί σε καλύτερες ιδέες. Στο τέλος ενός meeting, πριν την υιοθέτηση μιας νέας στρατηγικής, μιας νέας ιδέας ή πρωτοβουλίας, οι ανώτεροι μπορούν να ρωτήσουν όλα τα παρευρισκόμενα μέλη της ομάδας εάν συμφωνούν ή διαφωνούν με τις αποφάσεις που θα παρθούν. Επιπλέον μπορούν να παρακινήσουν τους εργαζόμενους που διαφωνούν να εκφράσουν τις αμφιβολίες, τις ανησυχίες και τις αντιρρήσεις που μπορεί να έχουν. Ακολουθώντας τα παραπάνω βήματα, οι ανώτεροι μπορούν να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον στο οποίο τα μέλη της ομάδας δεν θα αισθάνονται την ανάγκη να πραγματοποιήσουν ένα «meeting μετά το meeting», βελτιώνοντας έτσι τις αποφάσεις και τις επιδόσεις. Με στοιχεία από το The Wall Street Journal. Πηγή: lifo.gr