Η «πολιτική του γραφείου» δεν είναι προαιρετική: μάθετέ την για να μη γίνετε θύμα της
Μία ανατομία της «εργασιακής ηθικής» μέσα από ένα κείμενο των Financial Times που πολλοί θα αποδοκιμάσουν, ωστόσο στη δουλειά φαίνεται να δομεί μηχανισμούς εξουσίας: αν τους αγνοήσεις, μένεις πίσω, είτε συμμετέχεις σε αυτούς είτε όχι Αν υπάρχει ένα πράγμα που ο περισσότερος κόσμος μοιάζει να μισεί περισσότερο από την ίδια την πολιτική, αυτό είναι η «πολιτική του γραφείου». Tο να γνωρίζετε πώς παίζεται αυτό το ψυχοφθόρο παιχνίδι και να είστε διαρκώς σε ελιγμούς που ενισχύουν την καριέρα σας, είναι πολύ πιθανόν να σας καθιστά στόχο. Όμως, αν οι μηχανορραφίες έχουν αποτέλεσμα, αυτό μπορεί να ξυπνήσει ακόμα και τον φθόνο μεταξύ των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζεστε. Όπως το θέτουν οι Divine Comedy στο τραγούδι τους “Office Politics” του 2019: “Press the flesh, do the deal / Book your place on the hamster wheel”. (Σ.Σ.: Αν και χάνει στη μετάφραση, πάνω κάτω το τραγουδάκι λέει ότι αν δεν στάξει και λίγο αίμα δουλειά δεν γίνεται και ότι ένας εργαζόμενος πρέπει να βρει τη δική του θέση στον τροχό των χάμστερ – εκεί που κυνηγιούνται κυρίως με τον τροχό. Ούτε με τους συναδέλφους ούτε καν με τον εαυτό τους). Όλο αυτό μπορεί να σας βάλει σε σκέψεις, ειδικά αν, τώρα που μιλάμε, προσπαθείτε να κανονίσετε τις καλοκαιρινές σας διακοπές. Να μιλήσετε και να συνεννοηθείτε με όλους εκείνους τους συναδέλφους, με τους οποίους πρέπει να «κουμπώσουν» οι βάρδιες σας με τη άδεια σας και τη δική τους. Πολλοί νιώθουν σε αδιέξοδο, όταν πρέπει να κάνουν αυτή την κουβέντα. Νιώθουν παραγκωνισμένοι, κάποτε και απόλυτα δυστυχισμένοι, βαριούνται και νιώθουν ότι πρέπει να υπηρετήσουν ρόλους που προ καιρού έχουν ξεπεράσει. Εκεί είναι που χρειάζεται ένας εργαζόμενος συμβουλές. Μία τέτοια, που βοήθησε –κυριολεκτικά αφύπνησε- τον αρθρογράφο των Financial Times ήταν αυτή που διάβασε στο πιο πρόσφατο βιβλίο του θεωρητικού της πολιτικής γραφείου, Jeffrey Pfeffer, καθηγητή οργανωσιακής συμπεριφοράς στο Stanford. Στο βιβλίο του «Οι 7 κανόνες της εξουσίας» προειδοποιεί ότι «οι άνθρωποι επιλέγουν την αναζήτηση της εξουσίας», συχνά επειδή βλέπουν και συνειδητοποιούν ότι αυτοί που –συνήθως- την κυνηγούν και την χρησιμοποιούν για κακό σκοπό είναι οι χειροτεροι των συναδέλφων τους. Όμως, οι ίδιοι που προχωρούν σε αυτή την απλή συνειδητοποίηση, είναι οι ίδιοι που γίνονται θύματα αυτής της κατάστασης, χάνοντας τα οφέλη από το (εργασιακό) παιχνίδι. «Μια ολοκληρωμένη μετα-ανάλυση των επιδράσεων της πολιτικής δεξιότητας [στην εργασία] διαπίστωσε ότι σχετίζεται θετικά με την ικανοποίηση από την εργασία, την παραγωγικότητα της εργασίας, την επιτυχία της καριέρας και την προσωπική φήμη και αρνητικά με τη φυσιολογική καταπόνηση». Με άλλα λόγια, οι συνέπειες του να κρατιέστε μακριά από τη μάχη, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι σας εξασφαλίζουν ψυχική ηρεμία. Συνήθως, μετά από αυτή την απόσυρση –που μοιάζει ό,τι πιο υγιές για έναν τίμιο άνθρωπο- προκύπτουν άμεσα αισθήματα δυστυχίας και ματαίωσης. Στη συνέχεια πέφτει η παραγωγικότητα και μετά σειρά έχει η πολύτιμη υγεία μας. Ο καθηγητής Pfeffer δεν συνηθίζει να χρυσώνει το χάπι στα μηνύματά του. Έχει περάσει μια ολόκληρη ζωή για να κάνει τους μαθητές του, στο Στάνφορντ και αλλού, να αποδεχτούν αυτό που αποκαλεί ωμή πραγματικότητα: το να εμπλέκεται κανείς με την (εργασιακή) πολιτική και να συμμετέχει στο παιχνίδι, είναι κάτι θεμελιώδες, προκειμένου να πετύχει στη δουλειά του. Είναι ενδιαφέρον ότι η αντίσταση σε αυτό το μήνυμα είναι ευρέως διαδεδομένη – οι άνθρωποι προτιμούν αυτό που ο ίδιος θεωρεί ως την καταπραϋντική ιδέα ότι το φως της σπουδαίας δουλειάς θα λάμψει, ακόμα και όταν οι άλλοι κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να σβήσει αυτό το φως, για να τους βγάλουν από τη μέση στην αναρρίχησή τους προς την κορυφή ή ακόμα χειρότερα για να καρπωθούν τη δουλειά τους. Η μέθοδος Pfeffer είναι πιθανώς πιο κατάλληλη για την εταιρική ζωή. Υπάρχουν όμως συμβουλές για όποιον αναζητά μια διαδρομή «προς τα πάνω» ή για να βγει από μια ανικανοποίητη εργασιακή ρουτίνα. Είναι η ίδια μέθοδος που περιλαμβάνει όλα εκείνα που πρέπει να κάνετε για να γινει η δουλειά σας ορατή, για να εμφανίζεστε στην εργασιακή σας ζωή με αυτοπεποίθηση και κύρος και για να κυνηγάτε το ένα και μοναδικό πράγμα που θα σας τοποθετεί πάντα ψηλά: δικτύωση, δικτύωση, δικτύωση! Πρέπει να γνωρίζετε πολύ κόσμο και πρέπει να είστε και εσείς μία πολύτιμη, ανεκτίμητη επαφή για ανθρώπους που κινούνται στο ίδιο εργασιακό πεδίο με εσάς. Ο ίδιος επισημαίνει και κάτι άλλο: ότι πρέπει να ξεφύγετε από την πεπατημένη. Μην αποδοκιμάζετε τους ανθρώπους που βλέπετε να επιδίδονται σε στρατηγήματα αυτοπροβολής, μάθετε από αυτούς. Και αν η ταυτότητά σας εξαρτάται από την πίστη σε, όπως το θέτει σατιρικά ο Pfeffer, «έναν δίκαιο κόσμο και τον τελικό θρίαμβο της αξίας», κινδυνεύετε να θυσιάσετε αυτό που πραγματικά θέλετε από την επαγγελματική σας ζωή. Ενώ ο Pfeffer υποστηρίζει ότι δεν μπορείτε να πολεμήσετε «τις συμπεριφορικές πραγματικότητες της εξουσίας», αν απομακρυνθείτε πολύ από τις βασικές σας αξίες θα νιώσετε απαίσια. Οπότε, τι κάνουμε, τελικά; Κάποιοι προτιμούν -και είναι καταλληλότεροι- να οργώνουν τις δικές τους στρατηγικές, κάποτε απολύτως τίμιες και απολύτως συνυφασμένες με τη σκληρή δουλειά τους. Αλλά ο Pfeffer θα θεωρούσε μάλλον ότι αυτό είναι ενοχικά αφελές: κάποιοι γεμίζουν τον εαυτό τους με ενοχές για το ότι δεν μπόρεσαν να αφομοιωθούν και να παρακολουθήσουν τέτοια συστήματα. Σε κάθε περίπτωση όμως, η ικανότητα να αποκτάς εξουσία γίνεται πιο σημαντική, όσο προοδεύεις εργασιακά. Και το να πρέπει να διαπραγματεύεσαι ανάμεσα στη δική του ατζέντα και τις ατζέντες των άλλων, είναι απλώς μέρος της ενήλικης ζωής. Με στοιχεία από Financial Times Πηγή: lifo.gr
Το «meeting μετά το meeting»: Πώς αντιμετωπίζεται αυτό το εργασιακό φαινόμενο;
Πολλοί εργαζόμενοι φοβούνται να εκφράσουν διαφορετικές απόψεις κατά την διάρκεια των εταιρικών συνεδριάσεων. Έτσι το κάνουν αργότερα, όταν οι ανώτεροι τους δεν είναι παρόντες. Βρίσκεστε σ’ ένα εργασιακό meeting με συναδέλφους και τον εργοδότη σας, προσπαθώντας να δώσετε λύση σ’ ένα δύσκολο θέμα. Όλοι εκφράζουν τις σκέψεις τους, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Μόνο αργότερα, έξω από την αίθουσα συνεδριάσεων και μακριά από τα αυτιά των ανώτερων, ο καθένας λέει αυτό που πραγματικά σκεφτόταν κατά την διάρκεια της συνεδρίασης. Αναμφίβολα, το παραπάνω αποτελεί οικείο φαινόμενο για τους περισσότερους από εμάς. Το επονομαζόμενο «meeting μετά το meeting» είναι η στιγμή που οι εργαζόμενοι εκφράζουν αυτό που πραγματικά πιστεύουν και όχι αυτό που νομίζουν ότι θέλουν να ακούσουν οι ανώτεροι τους κατά τη διάρκεια της πρώτης σύσκεψης. Πολύ συχνά κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς να έχει προηγηθεί η απαραίτητη συζήτηση, κυρίως επειδή οι εργαζόμενοι δεν αισθάνονται ασφάλεια να είναι ειλικρινείς. Η συγκεκριμένη τακτική είναι άκρως επιζήμια για το σύνολο της εταιρείας και μπορεί σχεδόν να εγγυηθεί ότι θα παρθούν λανθασμένες αποφάσεις, ενώ ταυτόχρονα επηρεάζει τόσο το συνολικό ηθικό και την απόδοση του εργατικού δυναμικού. Είναι η στιγμή όπου διατυπώνουν αυτό που θα έπρεπε να είχαν επικοινωνήσει στο επίσημο meeting, είτε για να διαφωνήσουν με μια πρόταση, είτε για να προτείνουν μια νέα προσέγγιση, είτε για να αντιμετωπίσουν ένα ηθικό δίλημμα. Ή ακόμα ακόμα και για να προλάβουν ένα λάθος. Κατά τη λήψη δύσκολων αποφάσεων, οι εταιρείες χρειάζονται την πλήρη συμμετοχή της ανώτερης ηγετικής ομάδας. Προκειμένου να συμβεί αυτό, οι άνθρωποι πρέπει να νιώθουν την άνεση να εκφράσουν τις απόψεις τους, ανεξαρτήτως με το αν αυτές είναι δημοφιλείς ή όχι. Ωστόσο, πολύ συχνά κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς να έχει προηγηθεί η απαραίτητη συζήτηση, κυρίως επειδή οι εργαζόμενοι δεν αισθάνονται ασφάλεια να είναι ειλικρινείς. Η συγκεκριμένη τακτική είναι άκρως επιζήμια για το σύνολο της εταιρείας και μπορεί σχεδόν να εγγυηθεί ότι θα παρθούν λανθασμένες αποφάσεις, ενώ ταυτόχρονα επηρεάζει τόσο το συνολικό ηθικό και την απόδοση του εργατικού δυναμικού. Υπάρχουν δύο περιπτώσεις «meeting μετά το meeting». Στην πρώτη περίπτωση, οι συμμετέχοντες εργαζόμενοι στέλνουν μηνύματα ή συνομιλούν μεταξύ τους ενώ η συνεδρίαση συνεχίζεται, σημειώνοντας ότι το άτομο που μιλάει είπε κάτι ανακριβές ή ότι διαφωνούν με την κατεύθυνση που ακολουθεί η ομάδα. Στην δεύτερη περίπτωση, το meeting πραγματοποιείται συνήθως αυτοπροσώπως, και αφού η πραγματική συνεδρίαση έχει τελειώσει. Συνήθως, μια ομάδα έχει συμφωνήσει σε μια απόφαση, αλλά μετά τη συνάντηση οι συμμετέχοντες την αμφισβητούν ιδιαιτέρως ή υποβαθμίζουν τη σημασία της, καταδικάζοντάς την σε αποτυχία. Ωστόσο, υπάρχουν τρόποι προκειμένου οι εργαζόμενοι να νιώσουν εξαρχής άνετα να εκφέρουν τις πραγματικές τους απόψεις και έτσι να περιοριστεί το φαινόμενο. Είναι σημαντικό για τους ανώτερους να κρατούν ανοιχτά τα κανάλια επικοινωνίας με τους εργαζόμενους τους. Με τον τρόπο αυτό χτίζεται μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ τους, έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να μπορούν να εκφράζουν όλο και πιο εύκολα αυτό που πραγματικά σκέφτονται. Σε περιπτώσεις που είναι γνωστό ότι υπάρχουν αμφιλεγόμενα θέματα εν όψει ενός meeting, οι ανώτεροι μπορούν να θέσουν τις «καυτές» ερωτήσεις στο τραπέζι, κοινοποιώντας με αυτόν τον τρόπο στους εργαζόμενους ότι αναγνωρίζουν τις δυσκολίες και είναι πρόθυμοι να τις αντιμετωπίσουν συνολικά. Οι εργαζόμενοι νιώθουν ότι μπορούν να μιλήσουν με ειλικρίνεια, βλέποντας τους ανώτερους τους να υποδεικνύουν την διαφάνεια και την ειλικρίνεια που επιθυμούν από το σύνολο της ομάδας. Άλλη μια επιτυχημένη μέθοδος είναι η δημόσια επιβράβευση των ατόμων που τολμούν να θέσουν μια άποψη που δεν είναι δημοφιλής και με την οποία δεν συμφωνεί η πλειοψηφία της ομάδας. Αντί της απόρριψης, οι ανώτεροι μπορούν να εξετάσουν την ιδέα θέτοντας ερωτήσεις όπως: «Πώς θα λυθεί αυτό το πρόβλημα; Πώς θα ωφελήσει την εταιρεία;» Η ενθάρρυνση αυτού του είδους της συζήτησης συχνά οδηγεί σε καλύτερες ιδέες. Στο τέλος ενός meeting, πριν την υιοθέτηση μιας νέας στρατηγικής, μιας νέας ιδέας ή πρωτοβουλίας, οι ανώτεροι μπορούν να ρωτήσουν όλα τα παρευρισκόμενα μέλη της ομάδας εάν συμφωνούν ή διαφωνούν με τις αποφάσεις που θα παρθούν. Επιπλέον μπορούν να παρακινήσουν τους εργαζόμενους που διαφωνούν να εκφράσουν τις αμφιβολίες, τις ανησυχίες και τις αντιρρήσεις που μπορεί να έχουν. Ακολουθώντας τα παραπάνω βήματα, οι ανώτεροι μπορούν να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον στο οποίο τα μέλη της ομάδας δεν θα αισθάνονται την ανάγκη να πραγματοποιήσουν ένα «meeting μετά το meeting», βελτιώνοντας έτσι τις αποφάσεις και τις επιδόσεις. Με στοιχεία από το The Wall Street Journal. Πηγή: lifo.gr
«Louis Vuitton: A Perfume Atlas»: Ταξίδι στον κόσμο των αρωμάτων
Το βιβλίο του αρωματοποιού του γαλλικού οίκου Jacques Cavallier-Belletrud εξερευνά τον τρόπο καλλιέργειας των λουλουδιών Στη διαχρονική τέχνη της αρωματοποιίας είναι αφιερωμένος ο τόμος «Louis Vuitton: A Perfume Atlas» με εικονογραφήσεις, φωτογραφίες και κείμενα που αποκαλύπτουν τις ιστορίες των πολύτιμων φυσικών στοιχείων που αποτελούν τη βάση των μοναδικών αρωμάτων του οίκου. Το βιβλίο του αρωματοποιού του γαλλικού οίκου Jacques Cavallier-Belletrud εξερευνά τον τρόπο καλλιέργειας των λουλουδιών, τις καλλιεργητικές περιόδους και τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται για τη συγκομιδή των άνθεων, καθώς και τον τρόπο εξαγωγής, απόσταξης και σύνθεσης των αιθέριων ελαίων για τη δημιουργία νέων και σύνθετων αρωμάτων. Από την κινεζική μανόλια και τον όσμανθο μέχρι την τουμπερόζα και το γιασεμί της Ινδίας, κάθε λοβός σπόρων, ξυλώδες στέλεχος, φρούτο, φύλλο και λουλούδι ανοίγει έναν κόσμο που προκαλεί τη συγκίνηση μακρινών τόπων και ονομάτων, εμπορικών διαδρομών, θαλάσσιων ταξιδιών και τους ρυθμούς των εποχών, αναφέρεται στην περίληψη του βιβλίου που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο από τον Thames and Hudson Ltd. Ο Jacques Cavallier-Belletrud ταξίδεψε σε τρεις ηπείρους και συνεργάστηκε με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Lionel Paillès και την εικονογράφο Aurore de la Morinerie για το βιβλίο 338 σελίδων, πηγή έμπνευσης του οποίου ήταν η αγάπη για τις πρώτες ύλες και τη φύση. Οι φωτογραφίες είναι του Sébastien Zanella Γάλλου σκηνοθέτη και φωτογράφου, ιδρυτή του περιοδικού Desillusion. Πηγή: businessnews.gr
Η eco φιλοξενία στην «καλύβα του αγρότη» και τα τέσσερα διαμερίσματα που θα αναστατώσουν τη Νέα Υόρκη
Οι Έλληνες που έμαθαν στους Αφρικανούς το ψωμί Η eco φιλοξενία ολοένα και περισσότερο κερδίζει έδαφος σε όλα τα μήκη και τα πλάτης της γης. Αυτό φαίνεται να γνωρίζουν πολύ καλά οι ιδιοκτήτες του Gstaad Palace, Ανδρέας Scherz και η σύζυγος του Λάουρα Αντωνιάδη Scherz, που εκτός από οικοδεσπότες στο πολυτελές ξενοδοχείο, προσφέρουν και μια διαφορετική φιλοξενία, πιο οικολογική, αλλά πάντα με ανέσεις. Και για να μην μακρηγορώ, θα μπω απευθείας στο θέμα. Το ζευγάρι, όπως έχει γίνει γνωστό, έχει στην κατοχή του μια καλύβα, πάνω από το Gstaad στην Ελβετία, την επονομαζόμενη Walig που μεταφράζεται ως η «καλύβα του αγρότη». Σε αυτή λοιπόν φιλοξενούν καλεσμένους που θέλουν να απολαύσουν την eco φιλοξενία, χωρίς όμως να τους λείψουν και οι ανέσεις. Οι επισκέπτες της Walig αφού οδηγήσουν είκοσι λεπτά πάνω από το Gstaad θα αντικρίσουν ένα παραδοσιακό κατάλυμα . Το υπνοδωμάτιο του δεν έχει ρεύμα, αλλά είναι ζεστό και μπορεί κανείς να ξυπνήσει από τον ήχο της καμπάνας της εκκλησίας του Gstaad! Το king size κρεβάτι είναι καλυμμένο με γούνινα δέρματα, ενώ στις υπηρεσίες του Walig Hut μπορεί κανείς να απολαύσει τις υπηρεσίες που προσφέρονται σε ένα από τα δωμάτια του Gstaad palace: Από προσωπικό σεφ μέχρι μπάτλερ που φορούν πουκάμισα με κεντημένο πάνω τους ένα εντελβάις. Όσο για την κουζίνα του Walig Hut, απλά εντυπωσιάζει και περιλαμβάνει από φιλέτο μοσχαρίσιου κρέατος ψημένο στο ξυλόφουρνο, με λαχανικά, μέχρι τυρόπιτα με τυρόπηγμα, ρολά tuile και baby μαρέγκες με καταπληκτική φρέσκια κρέμα. Η eco φιλοξενία στον υπέρτατο βαθμό! Ο Νικόλαος στο Art Palm Beach στη Φλόριντα Στη διεθνή έκθεση σύγχρονης Τέχνης που ξεκίνησε το 1997 και πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο West Palm Beach της Φλόριντα, από τις 24 έως και τις 28 Ιανουαρίου, συμμετέχει ο Νικόλαος, μετά την ομολογουμένως πολύ επιτυχημένη έκθεση φωτογραφίας που παρουσιάστηκε πριν λίγο καιρό, στην Αθήνα και στη γκαλερί της Βέτας Στεφανίδου-Τσουκαλά. Ο «Διάλογος» του Νικόλαου, έτσι ονομάζεται η ενότητα των έργων του, περιλαμβάνει μαρμάρινα έργα αλλά και φωτογραφίες και γίνεται σε συνεργασία με τον Ethan Cohen και σε επιμέλεια της Μαριένας Κουτσούκου. Ο καλλιτέχνης, στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Νικόλαος, αποτυπώνει ψηφιακά «αφηρημένες εικόνες απευθείας στο μάρμαρο προσκαλώντας τον θεατή να κατοικήσει στη παροδική ζώνη μεταξύ στερεού και του οραματιστή». Θόδωρος και Γιάγκος Αγιοστρατίτης: Ανακαίνιση στο «The Margi» Προσωρινά κλειστό βρίσκεται το ξενοδοχείο του Θόδωρου και του Γιάγκου Αγιοστρατίτη στο Καβούρι της Βουλιαγμένης. Ο λόγος δεν είναι άλλος από μια ανακαίνιση που θέλουν να κάνουν τα δυο αδέλφια, και γιοι του «master του design», Στέλιου Αγιοστρατίτη, στους χώρους του ξενοδοχείου. Οι επιχειρηματίες που πέρυσι και πρόπερσι μονοπώλησαν το ενδιαφέρον του κόσμου, τόσο με το «Κράμπο» αλλά και με την οικολογική φάρμα που έχουν δημιουργήσει, εδώ και αρκετά χρόνια, προχωρούν σε μια ακόμη ανακαίνιση που θα στοιχίσει αρκετά χρήματα προκειμένου να προσφέρουν υπηρεσίες υψηλού επιπέδου, χωρίς όμως να χάσει το ξενοδοχείο τους, την αποικιακή του ταυτότητα. Olympic Tower: Τα τέσσερα διαμερίσματα που βγαίνουν προς πώληση Ένα χαρτοφυλάκιο κάθετων ιδιοκτησιών όπως λέγεται στα κτηματομεσιτικά επανέφερε στο προσκήνιο τον γυάλινο πύργο του Αριστοτέλη Ωνάση στη 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης, αλλά και την υπεραξία του κτιρίου που αποπεράτωσε λίγο μετά τον γάμο του ο έλληνας μεγιστάνας με την Τζάκι Κένεντι, και άλλαξε χέρια όταν πέρασε ως asset στο Ίδρυμα Ωνάση. Στο δημοσίευμα της New York Post γίνεται λόγος για μια πώληση που προσφέρει τέσσερα διαμερίσματα σε διαφορετικούς ορόφους του πύργου έναντι του ποσού των 34 εκατομμυρίων δολαρίων. Όπως ήταν δεδομένο προκλήθηκε μεγάλη συζήτηση στο νεοϋορκέζικο real estate μιας και ευκαιρίες διαμερισμάτων σε ένα τόσο κεντρικό σημείο, στην πιο ακριβοθώρητη λεωφόρο της Νέας Υόρκης, μοιάζει όνειρο πέρα από κάθε φαντασία. Ίδωμεν… Κουμάνταροι: Οι Έλληνες που έμαθαν στους Αφρικανούς το ψωμί! Εργοστάσιο της οικογένειας των Κουμάνταρων Πόση ευθύνη θα μπορούσε να νιώσει κανείς από εμάς όταν κάθε πρωί, πριν ακόμη βγει ο ήλιος περίμεναν οκτακόσιες νταλίκες – τριαξονικά, έξω από το εργοστάσιο που… θα είχαμε για να φορτώσουν εμπορεύματα και στη συνέχεια να τα διανείμουν; Μάλλον εδώ είναι που «κολλάει» η λαϊκή ρήση: «Μεγάλα καράβια μεγάλες φουρτούνες!». Ταιριάζει δε γάντι στην μεγάλη ελληνική οικογένεια των Κουμάνταρων που και μεγάλα καράβια είχαν και έχουν αλλά και το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής αλευριού, ζυμαρικών και λοιπών αρτοπαρασκευασμάτων στη Νιγηρία. Και φυσικά οι οκτακόσιες νταλίκες – τριαξονικά εκεί δεν είναι όνειρο αλλά πραγματικότητα! Η «Flour Mills» στη Νιγηρία που ξεκίνησε το 1960 σαν επένδυση του Γιώργου Κουμάνταρου σήμερα έχει φθάσει να αριθμεί πέντε εργοστάσια, δώδεκα χιλιάδες υπαλλήλους και μια αξία από μόνη της που φθάνει το ενάμιση δισεκατομμύριο δολάρια υπό τη διεύθυνση του Γιάννη Κουμάνταρου. Μια οικογένεια πρωτοπόρα στη Ναυτιλία που ξεκίνησε το 1912 από τους Βουτιάνους Λακωνίας, μεγαλούργησε στο shipping στη Νέα Υόρκη και από το 1960 έμαθε στους Αφρικανούς που ήξεραν μόνο τη μπαγκέτα, καθότι οι περισσότερες χώρες ήταν γαλλικές αποικίες, το ελληνικό ψωμί. Πηγή: newsbeast.gr
Ο Κλοπ φεύγει από τη Λίβερπουλ έχοντας μετατρέψει τον αγγλικό σύλλογο σε οικονομική υπερδύναμη
Ο Γιούργκεν Κλοπ θα αποχωρήσει από την Λίβερπουλ, την αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα την οποία έχει οδηγήσει σε έξι μεγάλα τρόπαια, στο τέλος της τρέχουσας σεζόν, αναφέροντας ότι “ξεμένει από ενέργεια”, σύμφωνα με το πρακτορείο Bloomberg. Η θητεία του στον σύλλογο βοήθησε τη Fenway Sports Group, τους Αμερικανούς ιδιοκτήτες του, να αποκομίσουν τεράστια κέρδη από την αύξηση της αξίας του συλλόγου. Η FSG αγόρασε τη Λίβερπουλ έναντι 300 εκατ. λιρών (383 εκατ. δολάρια) το 2010. Μετά από πέντε χρόνια προσπαθειών για ανταγωνισμό με τους μεγαλύτερους αντιπάλους, ο Κλοπ προσελήφθη το 2015 και ο σύλλογος κατέκτησε το Champions League το 2019. Η FSG πούλησε πρόσφατα ένα μειοψηφικό μερίδιο της Λίβερπουλ στην επενδυτική εταιρεία Dynasty Equity της Νέας Υόρκης, αξίας μεταξύ 100 και 200 εκατ. δολαρίων. Ο σύλλογος αποτιμάται περίπου στα 5 δισ. δολάρια, σύμφωνα με το Forbes, αν και δυσκολεύτηκε να βρει αγοραστές όταν εξετάστηκε το ενδεχόμενο ολοκληρωτικής πώλησης στα τέλη του 2022. “Καταλαβαίνω ότι αυτό είναι ένα σοκ για πολλούς ανθρώπους αυτή τη στιγμή”, δήλωσε ο 56χρονος Κλοπ σε συνέντευξη που αναρτήθηκε στο X την Παρασκευή. Κατά τη θητεία του στο Άνφιλντ, ο Κλοπ έχει κατακτήσει το Champions League, το UEFA Super Cup, το FIFA Club World Cup, την Premier League, το League Cup και το FA Cup, ο μοναδικός προπονητής της Λίβερπουλ που έχει κατορθώσει αυτό το κατόρθωμα, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της. Αν και οι περισσότερες αθλητικές ομάδες έχουν δει μια ραγδαία αύξηση της αξίας τους, υπό τον Κλοπ και τη Fenway ο σύλλογος έχει μετατραπεί σε μια οικονομική υπερδύναμη, καταγράφοντας έσοδα ύψους 682,9 εκατ. ευρώ (743 εκατ. δολάρια) την περασμένη σεζόν, τα έβδομα υψηλότερα στην Ευρώπη, σύμφωνα με την Deloitte. Ο Γερμανός προπονητής προηγουμένως σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη γερμανική Μπορούσια Ντόρτμουντ, την οποία οδήγησε σε δύο διαδοχικούς τίτλους Bundesliga το 2011 και το 2012. Η Λίβερπουλ βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην κορυφή της βαθμολογίας της Premier League, με προβάδισμα πέντε βαθμών έναντι της Μάντσεστερ Σίτι και της Άρσεναλ. Είναι το δεύτερο φαβορί για την κατάκτηση της Premier League 2023-2024, σύμφωνα με τις τελευταίες στοιχηματικές αποδόσεις της Paddy Power. Πηγή: forbesgreece.gr